Niedzielna Liturgia Słowa

   

 XV NIEDZIELA 

 

ZWYKŁA

 

 

12  Lipca 2020

 

PIERWSZE CZYTANIE 

Skuteczność słowa Bożego

 

Iz 55, 10-11

 

Czytanie z Księgi proroka Izajasza                                                                                                                                                                                                                                                                      

Tak mówi Pan:
          «Podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa».

 

Oto słowo Boże.

 



PSALM RESPONSORYJNY

 

Ps 65 (64), 10abcd. 10e-11. 12-13. 14
(R.: por. Łk 8, 8)

 

Refren: Na żyznej ziemi ziarno wyda plony.
 

Nawiedziłeś i nawodniłeś ziemię, 
wzbogaciłeś ją obficie.
Strumień Boży wezbrał wodami, 
przygotowałeś im zboże.


I tak uprawiłeś ziemię: 
Nawodniłeś jej bruzdy, wyrównałeś jej skiby,
spulchniłeś ją deszczami 
i pobłogosławiłeś plonom.

Rok uwieńczyłeś swoimi dobrami, 
tam gdzie przejdziesz, wzbudzasz urodzaje.
Stepowe pastwiska są pełne rosy, 
a wzgórza przepasane weselem.

Łąki się stroją trzodami, 
doliny okrywają się zbożem,
razem śpiewają 
i wznoszą okrzyki radości.


 

DRUGIE CZYTANIE 

Oczekujemy chwały

 

Rz 8, 18-23

 

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

                                                                                      

Bracia:          
          Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone

z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.
          Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała.

 

Oto słowo Boże.

 


     

AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ

 

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
                          
                    
                                                                           
                           Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus,
                           każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki.


Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


 

E W A N G E L I A

Przypowieść o siewcy

 

Mt 13,  1-23

 

      Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
                                                                                                                                                                                 
         

          Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich

w przypowieściach?»
          On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego,

im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto

zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją.

Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza:
          „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”.
          Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli.
          Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa

o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.
          Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast

z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.
Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.
          Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

 

Oto słowo Pańskie.